O formato da base deste projeto mostrou-se um tanto quanto desafiador. A ideia do relógio já havia sido descartada e então o subconsciente entrou em ação: a presença de um dos filhos em casa, estudioso dos oceanos, e a leitura recente sobre a teoria de "campo" de Einstein, somado a especulativas conjecturas do astrofísico Laércio Fonseca sobre essa teoria, resultaram numa pintura cujo tema é o mar, executada com inúmeros pontinhos. Sim, pontinhos que ora aparecem como pequenos círculos, ora como grandes círculos. Pontinhos de um campo aquático que quando unidos e ordenados formam figuras.
La bazo-formo de tiu ĉi projekto montriĝis tiom defiema. La ideo pri horloĝo jam estis forigita e
kaj tiam la subkonscio ekagis: la ĉeesto hejme de unu el la gefiloj, fakulo pri oceanoj, kaj krom la freŝdata legado pri la "kampo"-teorio de Einstein, ankaŭ la spekulativaj konjektoj de astrofizikisto Laércio Fonseca pri tiu teorio, rezultigis pentraĵon kies temo estas la maro, farita el sennombraj punktetoj. Jes, ja punktetoj, kiuj jen aperas kiel malgrandaj cirkloj, jen kiel grandaj cirkloj. Punktetoj el akva kampo, kiuj, kiam unuiĝintaj kaj aranĝintaj, aperigas bildojn.
A ideia que tanto me encantou, quando fazia outro trabalho, e que não saiu da minha cabeça, era a de criar um quebra-cabeça cujo formato fosse de uma engrenagem. Pensei que a imagem seria algo como o interior de um relógio e comecei a fazer testes.
La ideo kiu tiom min ravis kiam mi estis faranta alian verkon kaj kiu ne plu foriris el mia menso, estis tiu pri krei puzlon kies formoj estu similaj al dentradaro. Mi pensis, ke la bildo estos io kvazaŭ horloĝinterno kaj mi ekis fari provojn.
Os cortes se mostraram difíceis de serem feitos, mas aos poucos melhorei a técnica e fiquei satisfeita. Vi que era possível fazer no papelão e passei a me dedicar ao projeto.
La tranĉoj montriĝis malfacilaj por fari, sed iom post iom mi plibonigis la teknikon kaj ĝojis. Rimarkinte, ke tio estis ebla sur kartono, mi ekdediĉis al la projekto.
Mas, interessante, ao desenhar a base da engrenagem, um formato inusitado foi delineado e... nada que se parecesse a um relógio. Era bonito e agradável aos meus olhos, e prossegui deixando livre o ato de criar.
Tamen, kiel interese, apenaŭ mi ekskizis la dentradarbazon, neatendita formo aperis kaj... nenio simila al horloĝo. Mi opiniis ĝin bela kaj agrabla miaokule, kaj mi plu lasis libera la kreagon.
Outro dia li uma reportagem que afirmava ser um mito que arquitetos trabalham em locais desordenados, contrariando a frase: "Do caos vem a criação." Na verdade, a reportagem mostrava onde eles moram e não onde trabalham, onde dão asas à imaginação e criação.
Alitage mi legis raporton kiu asertis esti mito, ke arkitektoj laboras en malordaj lokoj, kaj kiu kontraŭis la frazon: "El la kaoso venas la kreaĵo." Verdire, la raporto montris kie ili vivas kaj ne kie ili laboras, kie ili lasas flugi la imagpovon kaj la krepovon.
Formei-me arquiteta e pouco atuei formalmente na área de construção. A natureza me chamou e passei a me dedicar a projetos de jardins e praças; posteriormente tive um viveiro de plantas - em outras palavras, isso significa trabalhar com o imprevisível dos seres vivos. Com a natureza aprendi a observar o caos e a admirar a beleza de sua criação. Então, como não concordar com a frase citada acima?
Diplomita pri arkitekturo, mi malmulte formale agis en la konstrufako. La naturo vokis min kaj mi ekdediĉis min al projektoj de ĝardenoj kaj placoj; poste mi havis plantidejon - alivorte, tio signifas labori laŭ la neantaŭvidebleco de la estaĵoj. Pere de la naturo mi lernis observi la kaoson kaj admiri la belecon de ĝia kreitaĵo. Nu, kiel ne pravigi la cititan supran frazon?
Sou do tipo que projeta nos guardanapos de restaurante, que rabisca nas primeiras folhas de papel que vejo à frente, que descobre soluções tomando banho ou lavando louça. E enquanto a ideia não cria corpo, sim, trabalho na desordem. Nenhum rascunho é jogado fora, nenhuma anotação esquecida, até a finalização da obra.
Estas mi tia ulino, kiu desegnas sur buŝtuko ĉe restoracio, kiu strekas sur la unuaj paperfolioj kiuj aperas antaŭ mi, kiu malkovras solvojn min banante aŭ lavante la teleraron. Kaj dum la ideo ne korpiĝas, jes, ja, mi laboras en la malordo. Neniu malneto estas forigita, neniu noto forgesita, ĝis la fino de la verko.
Depois de alguns dias de pausa, eis que um novo trabalho desponta.
Esse é um período bem conflitante. Ao mesmo tempo que me delicio no mergulho das ideias que brotam, tenho que rapidamente domá-las, direcioná-las e, o que é mais difícil, burilá-las. Burilar para mim significa eliminar certos detalhes, adaptar ao que virá a ser um quebra-cabeça, prever as possibilidades de manuseio e efetivação do projeto.
Quando estava criando o projeto anterior "Os 5 Gatos", uma outra ideia forte me surgiu e é a ela que me dedico neste momento. Ao começar, quase desisti dela pensando nas dificuldades de execução, entretanto resolvi arriscar.
E cá estou eu novamente entre meus papeizinhos e papelões, tesouras, réguas, lápis.... rascunhos e experimentos inundando a mesa de trabalho.
Post kelkaj paŭzaj tagoj, jen naskiĝas nova verko.
Ĝi estas tre konflikta tempo. Mi ĝuas min ĵeti en la naskiĝantajn ideojn, sed samtempe mi tuj devas ilin bridi, ilin direkti kaj, kio estas plej malfacile, ilin plirafini. Rafini ĉikaze signifas forigi kelkajn detalojn, adapti al tio, kio fariĝos puzlo, antaŭvidi la eblecojn manipuli kaj efektigi la projekton.
Kiam mi estis ellaboranta la antaŭan projekton "La 5 Katoj", alia ideo forte aperis kaj estas al ĝi mi min dediĉas ĉimomente. Komencante, mi preskaŭ ĝin forlasis, pensante pri la malfacilaĵoj ĝin realigi, tamen mi decidis riski.
Nu, jen mi denove inter pecetoj da paperoj kaj kartonoj, tondiloj, liniiloj, krajonoj... malnetoj kaj provaĵoj inundantaj la labortablon.
